Gazetari mbijetoi përplasjen e trenave në Spanjë, përshkroi emocionueshëm skenën: „Gjithçka dukej absurde, joreale“

Gazetari i "El Pais", Antonio Ximenez Barka, dje ndodhej në trenin e kompanisë "Renfe" që u përplas me një tren të "Irio" pranë Urdës, në provincën Toledo. Në aksident humbën jetën të paktën 68 persona, ndërsa më shumë se njëqind u plagosën.

Kjo është përshkrimi i tij i momenteve menjëherë pas përplasjes:

"Porosita një kafe në vagonin-bufe ndërsa udhëtoja drejt Sevillës. Punonjësi më shërbeu kafenë. Një tjetër anëtar i stafit bërtiti se një sanduiç me proshutë dhe djathë ishte gati për një pasagjer. Kjo është gjëja e fundit që mbaj mend.

Ndjeva një goditje të fortë, edhe pse nuk e kujtoj qartë atë, si dhe një goditje në kokë. Pyeta veten se çfarë po ndodhte. Në momentin tjetër, u gjenda në dyshemenë e vagonit, në anën tjetër të pjesës së shërbimit. Dikush përmendi se kishte ndodhur një aksident. Vetëm atëherë u riktheva në vete dhe kuptova se çfarë më kishte ndodhur.

Fillimisht mendova se isha mirë, se nuk kisha thyerje dhe se ende mund të lëvizja dhe të flisja. Desha t’i telefonoja gruas për t’i treguar çfarë kishte ndodhur, por kuptova se telefoni im ishte larg. Fatmirësisht më kishte rënë pranë. Ishte i mbuluar me gjak. Atëherë kuptova se isha i plagosur.

"Vetëm një gërvishtje", i thashë vetes. Dhe me të vërtetë e besova atë. Me zërin më të qetë që mund të mblidhja, i telefonova gruas dhe i tregova çfarë kishte ndodhur, por njëkohësisht e sigurova se isha mirë.

Pranë meje, një burrë i moshuar po merrte frymë me vështirësi të mëdha. Një tjetër burrë kishte krahun e thyer. Pak më larg, një grua më kërkoi të ia jepja një çantë që ishte pranë meje. Hoqa nga rruga syzet e diellit, që në atë moment ishin krejtësisht të padobishme. Është mahnitëse se si njeriu reagon në situata të tilla, si dhe veprimet që duket se janë të pakuptimta që bën, ndoshta si një përpjekje për të rikthyer njëfarë ekuilibri në realitet.

Dolëm përmes një hapjeje që ishte krijuar në vagon. U habitëm nga qetësia dhe pamja e bukur e një kopshti bajamesh, siluetat e të cilit dalloheshin në dritën e parë të mëngjesit.

Në atë moment, ende mendoja se aksidenti nuk ishte shumë i rëndë, derisa dëgjova një grua që bërtiste dhe qante, rreth 15 metra larg meje, në anën e djathtë. Kur dikush qan në atë mënyrë, do të thotë se ka ndodhur diçka serioze, e tmerrshme dhe monstruoze.

Më kujtua aksidenti në Adamuz, për të cilin raportoja si gazetar. Më kujtuan viktimat me të cilat kisha biseduar dhe mbetjet e thyer të trenave. Nuk mund të besoja se edhe unë tani isha pjesë e një tragjedie të ngjashme. Më pushtoi një ndjenjë e fortë jorealiteti.

Këtë gjendje më e hoqi një burrë, i cili ishte i njomur nga koka te këmbët me një lëng të panjohur – asnjëri prej nesh nuk e dinte nga vinte. Sytë i kishte plot tmerr. Ndihmova sa mundesha, edhe pse nuk mund të bëja shumë. Pastaj telefonova në redaksi dhe u tregova çfarë po ndodhte – çfarë po na ndodhte neve.

Për një kohë fotografova, dërgova mesazhe zanore dhe i përshkrova një kolege se çfarë po shihja, që ajo të mund të përgatiste një raport urgjent. Gazetaria, profesioni që i kam kushtuar gjithë jetën time, më ndihmoi të përpiqesha të riktheja njëfarë ekuilibri në realitet.

Por këtë herë ishte ndryshe. Njerëzit ishin shpërndarë nëpër kopshtin e bajameve. Shumë u ulën, duke u mbështetur në pemë. Pashë një burrë që qëndronte vetëm dhe qante mes rreshtave të pemëve. I afrova. Ai vuri re se plagë ime po gjakoste shumë dhe më tha se kishte tre fëmijë të vegjël. Qante për ta, sepse pothuajse i kishte humbur përgjithmonë.

Mund të ndjeja pafuqinë dhe hutimin e tij atje, në kopsht. E përqafova dhe i thashë të ndalonte së menduari për atë – se nuk kishte asnjë kuptim dhe se nuk do t’i ndihmonte. Ai më ktheu përqafimin dhe ndaloi së qarë.

Së bashku u drejtuan drejt shtratit hekurudhor.

Filluan të mbërrinin anëtarë të Gardës Civile, policë, zjarrfikës, personel mjekësor dhe vullnetarë. Një burrë më lejoi të përdorja telefonin e tij celular, sepse im nuk funksiononte si duhet pas goditjes. Tjetri më ofroi një pako me peceta letre për të pastruar plagën.

U afrova në pjesën që ishte goditur më rëndë nga aksidenti. Vagon i parë – ai që pësoi dëmtimet më të mëdha – ishte vetëm një grumbull pjesësh të përthyera metali, pa mure, të shpërndara nëpër fushë. Kudo kishte valixhe, trupa dhe dritare të thyera. Një burrë ishte ulur në vendin e tij, i mbuluar me gjak, duke parë drejt plantacioneve të bajameve. Gjithçka dukej absurde, joreale – si në një ëndërr me ethe.

U largova. Atje tashmë kishte shumë njerëz që ndihmonin, dhe unë nuk do të mund të kontribuoja shumë.

Dikush vuri re plagën time dhe më tha të shkoja majtas, drejt grupit të njerëzve që duhej të transportoheshin në fshat. U futa në radhë. Një djalosh më tha se kishte lënë dy miq me plagë të rënda në vagon, pasi policia i kishte urdhëruar të dilte nga treni.

Çdo njeri në atë radhë të mallkuar kishte një histori tronditëse, që e tregonte me një indiferencë edhe më frikësuese. Më kujtua njeriu i plagosur rëndë që ishte pranë meje menjëherë pas goditjes dhe pyeta veten se çfarë kishte ndodhur me të. Nuk e di. Ndoshta kurrë nuk do ta di.

Një banor lokal na çoi në palestrën sportive në Urda. Atje takova dy kolegë nga "El Pais". Ata po bënin pikërisht atë që unë kisha bërë disa muaj më parë në Adamuz. Përsëri më pushtoi një ndjenjë e padurueshme se po jetoja në një ëndërr të keqe, ndjenjë se as unë, as askush tjetër, nuk duhej të ishim aty.

Ma lidhën plagën. Kur shkova te barku për të porositur një kafe, të njëjtën që kishte fluturuar në ajër tre orë më parë, pashë një burrë që qante në një plantacion bajamesh. I afrova. U përqafuam në heshtje dhe shkëmbyem buzëqeshje, pa asnjë fjalë. Në vetëm një sekondë, i transmetuam njëri-tjetrit mijëra gjëra.

Quhet Antonio Lusena; ai është nga Kordoba dhe ka tre fëmijë të vegjël.

foto/Depositphotos/ilustrim