Teleskopi i NASA-s, me peshë një ton e gjysmë, ra nga orbita dhe u dogj në atmosferën e Tokës

Teleskopi satelitor „Swift“ i NASA-s, i cili për më shumë se dy dekada ka studiuar shpërthimet më të fuqishme të njohura të energjisë në univers, dje doli nga orbita – ashtu siç pritej – dhe u dogj në atmosferën e Tokës mbi Indonezi, njoftoi agjencia hapësinore.

Fundi flakërues i observatorit Neil Gehrels Swift, që peshonte rreth 1,452 kilogramë, ndodhi më pak se tre muaj pas misionit të dështuar për shpëtim – përpjekja për të ngritur satelitin në një orbitë më të lartë dhe për të zgjatur jetën e tij operative.

Forcat Hapësinore të SHBA-së konfirmuan se sateliti „Swift“ hyri në atmosferë në orën 7:39 të mëngjesit sipas kohës standarde lindore. Sipas NASA-s, sateliti hyri në shtresat e sipërme të atmosferës me shpejtësi të madhe – rreth 22 herë më të madhe se shpejtësia e zërit – mbi provincën indoneziane Sumatra Veriore, rreth 322 kilometra në veri të ekuatorit.

NASA njoftoi se pritej që nxehtësia e krijuar nga fërkimi gjatë hyrjes në atmosferë të shkatërronte pjesën më të madhe të satelitit lart mbi sipërfaqen e Tokës. Edhe pse disa komponentë mund të kenë mbijetuar uljen, agjencia hapësinore amerikane njoftoi se nuk janë vërejtur dëme apo lëndime në tokë të shkaktuara nga mbetjet e satelitit.

Rreziku për zonat e banuara ishte shumë i vogël.

Forcat Hapësinore më parë kishin vlerësuar rrezikun për zonat e banuara si shumë të ulët, duke thënë se probabiliteti që dikush në Tokë të dëmtohej ishte një në 2,100.

Din Slejden, inxhinier i aviacionit dhe teknikës hapësinore në kompaninë britanike Accu Components, që furnizon pjesë industriale, deklaroi pak para se sateliti të hynte në atmosferë: „Pritet që në tokë të bien vetëm disa fragmente të vogla të djegura; asgjë që mund të njihet si teleskop“.

„Satelitë me këtë madhësi hyjnë rregullisht përsëri në atmosferë, dhe në pothuajse 70 vitet e fluturimeve hapësinore, askush nuk është lënduar nga mbetjet që kanë rënë në Tokë“, shkroi Slejden në një email.

Rreziku i aksidenteve gjatë hyrjes së përsëritur në atmosferë rritet në afat të gjatë, „prandaj bëhet gjithnjë e më e rëndësishme që satelitët të dizajnohen në mënyrë që të mund të kthehen në Tokë në mënyrë të sigurt“, shtoi ai.