Fëmijët e vetëm nuk janë as të vetmuar, as të shfrenuar: ata kanë një avantazh të madh ndaj fëmijëve të tjerë

Perceptimi për të ashtuquajturin "sindromi i fëmijës së vetëm" është lidhur për një kohë të gjatë me veçori të ndryshme negative, si egoizmi, shfrenimi apo vetmia.

Shkencëtarët theksojnë se këto pohime të gjatëta nuk kanë bazë të fortë dhe se rritja pa vëllezër dhe motra nuk përcakton karakterin e fëmijës apo marrëdhëniet e tij të ardhshme. Edhe pse faktorë të shumtë – nga rrethanat jetësore deri te mundësitë financiare – sot ndikojnë në vendimet për madhësinë e familjes, mitet për fëmijët e vetëm mbeten të përhapura gjerësisht, transmeton Upworthy.

Psikologjia kundrejt stereotipeve
Këto stereotipe nuk janë asgjë e re. Që në vitin 1896, hulumtimet e hershme psikologjike përshkruanin fëmijët pa vëllezër dhe motra si "xhelozë, egoistë, egocentrikë, të varur, agresivë, dominues ose të prirur për debat" për shkak të vëmendjes që marrin. Megjithatë, studimet moderne tregojnë se kjo nuk është e saktë. Një studim i botuar në vitin 2020 në revistën Personality and Individual Differences nuk zbuloi asnjë ndryshim në nivelet e arrogancës, ndjenjës së privilegjit apo tendencave narcistike midis fëmijëve të vetëm dhe atyre që kanë vëllezër dhe motra.

Psikologët që heqin dorë nga ideja se rritja pa vëllezër dhe motra është e dëmshme, theksojnë një avantazh të madh: këta fëmijë janë më të relaksuar kur flasin me të rriturit. Dr. Alen Masri për "Newsweek" shpjegon se fëmijët e vetëm "komunikojnë më shpesh me të rriturit", prandaj ndihen rehat në shoqërinë e tyre që nga mosha e hershme.

Psikologia Rachel Loftin pajtohet me këtë pikëpamje. Ajo shton se vetëbesimi në shoqëri të të rriturve "ndonjëherë mund të interpretohet gabimisht si 'pjekuri e shpejtë', por kjo nuk duhet domosdoshmërisht të reflektojë një zhvillim emocional të përshpejtuar".

Fëmijët e vetëm rriten më të qetë
Para tre muajsh, përdoruesi i "TikTok", PumpkinToadlet68, zhvilloi idenë se fëmijët e vetëm rriten më të qetë në shoqëri të të rriturve sepse sillen si anëtar shtesë i bashkësisë martesore të prindërve të tyre.

"Shumë njerëz që kanë një fëmijë bëjnë pjesë në kategorinë e atyre që duan të përjetojnë prindërimin, por nuk duan që gjithë jeta e tyre të rrotullohet vetëm rreth fëmijëve", tha ai. "Për ta, ndërsa je fëmijë, je më shumë si një mision dytësor sesa qëllimi kryesor. Kjo ndryshon nga familjet me më shumë fëmijë, ku prindërit dëshironin aq shumë t'u përkushtoheshin fëmijëve të tyre sa kishin disa dhe investonin për të krijuar një botë të tërë të fokusuar pikërisht tek ata." Edhe pse kjo pasqyron perspektivën e një personi, shumë fëmijë që janë rritur si të vetëm ranë dakord me këtë mendim në komentet e tyre.

"Jeta si fëmijë i vetëm gjithmonë e përshkruaj me frazën: ‘Nuk ka një tavolinë të veçantë për fëmijët’. Që nga fëmijëria mësohesh të jesh i sjellshëm, të kesh maniere të mira dhe të flasësh me të rriturit në mënyrë inteligjente dhe pa frikë. Për mua ishte një përvojë e shkëlqyer; shkoja në udhëtime pune dhe argëtohesha me prindërit në vende shumë interesante, por nuk ishin pushime tipike në Disneyland", shkroi një përdorues.

Një tjetër shtoi: "Për mua, kjo dukej si një jetë me dy bashkëshortë që toleronin njëri-tjetrin dhe kishin një fëmijë. Kur u rrita, thjesht më 'promovuan' në bashkëshortin e tretë". "Sa herë që shkoja në vizitë te një mik që kishte gjashtë vëllezër dhe motra, isha i tronditur sepse ata gjithmonë vraponin dhe hidhnin nëpër shtëpi! Pyesja veten: ‘Pse vraponi?’ Vetëm tani kuptoj se jam rritur si një ‘person i vogël i rritur’ – plotësisht identifikohem me këtë video!", ndau një person i tretë.

Ndryshimi i narrativës
Miti që fëmijët e vetëm janë të vetmuar dhe të vetëkënaqur është i padrejtë si ndaj fëmijëve ashtu edhe ndaj prindërve të tyre. Këto paragjykime shpesh krijojnë presion të panevojshëm mbi familjet që vendosin të kenë vetëm një fëmijë, edhe pse numri i vëllezërve dhe motrave nuk është një faktor përcaktues për zhvillimin e personalitetit, shoqërueshmërinë apo aftësinë për të ndërtuar marrëdhënie.

Njeriu pyetet sa çifte janë tërhequr nga ideja për të pasur vetëm një fëmijë sepse besonin se kjo nuk ishte zgjedhja më e mirë për fëmijën. Është pozitive që psikologët flasin gjithnjë e më hapur për përfitimet e të qenit fëmijë i vetëm dhe sfidojnë stereotipet e thella, duke ndihmuar kështu prindërit të marrin vendime që i përshtaten më së miri rrethanave dhe nevojave të tyre familjare.