„U bëra dhe nënë dhe baba“: Një nënë e tetë fëmijëve lufton për mbijetesë në Egjipt, ndërsa burri i saj është i bllokuar në Gaza

Lufta në Rripin e Gazës ka ndarë shumë familje, dhe disa nga ata që kanë arritur të largohen në Egjipt ende nuk mund t'u kthehen të afërmve të tyre. Mes tyre është Vidan Abu Matar, nënë e tetë fëmijëve, e cila në nëntor 2023 la Gazën për të kërkuar ndihmë mjekësore për vajzën e saj Nur. Burri i saj Hatem mbeti në Rripin e Gazës, i plagosur dhe me lëvizshmëri të kufizuar.

Sipas dëshmisë që transmeton gazeta britanike "Guardian", familja jetonte në kampin e refugjatëve Nuseirat kur më 17 tetor 2023 një sulm izraelit goditi një ndërtesë pranë shtëpisë së tyre. Vidan dhe të gjithë anëtarët e familjes u plagosën.

"Isim ulur së bashku dhe do të fillonim drekën kur filloi bombardimi. Tavanin na ra mbi kokë. Gjithçka u mbulua me errësirë. Nuk mund të shihja asgjë. Vetëm fillova t'i thërras djemtë dhe vajzat", rrëfeu Vidan.

Fëmijët në trajtim, familja e ndarë

Më e plagosura ishte pesëmbëdhjetëvjeçarja Nur, e cila pësoi frakturë në kafkë dhe gjakderdhje në tru. Pesëvjeçarja Amna pësoi djegie të rënda në gjoks, ndërsa anëtarët e familjes pas sulmit u ndanë dhe u vendosën në spitale të ndryshme.

Nur kaloi rreth 33 ditë në kujdes intensiv, dhe nëna e saj ishte gjithmonë pranë saj. Amna dhe trevjeçarja Aysel u trajtuan në një spital tjetër.

Më 30 nëntor 2023, Vidan udhëtoi me Nur në Egjipt. Muajt që pasuan, anëtarët e familjes u shpërndanë në vende të ndryshme ndërsa merrnin ndihmë mjekësore ose qëndronin me të afërm. Më vonë, Vidan arriti të mbledhë fëmijët në një apartament në Egjipt, por ndarja nga burri mbeti shqetësimi i saj më i madh.

"U bëra dhe nënë dhe baba për fëmijët e mi. Përgjegjësia më lodh, dhe gjithmonë jam e shqetësuar për burrin", tha ajo.

Hatem tani jeton në një tendë në Nuseirat. Për shkak të plagës në këmbë lëviz me vështirësi dhe nuk mund të punojë. Familja përballet edhe me probleme financiare. Vidan nuk ka të ardhura të rregullta dhe mbështetet në donacione, ndërsa Hatem, sipas fjalëve të saj, nuk ka marrë pagë për dhjetë muaj.

Ajo thotë se ndonjëherë nuk ka para as për ilaçet që i duhen Nur, as për transportin e pesë fëmijëve në shkollë.

"Nga jashtë shoh se si e ardhmja e fëmijëve të mi më rrëshqet para syve, dhe nuk mund të bëj asgjë", deklaroi Vidan.

"Pres ditën kur do të jemi përsëri bashkë"

Përvojë të ngjashme pasigurie përjeton edhe fotoreporteri palestinez Sami Abu Tabak, i cili në prill 2024 la Gazën, duke lënë atje familjen dhe të fejuarën Ola.

Dasma e tyre ishte planifikuar për nëntor 2023. U njohën rastësisht, kur Sami zgjodhi shtëpinë e familjes së saj si vend për fotografim. Para luftës kalonin shumë kohë së bashku dhe përgatitnin shtëpinë ku planifikonin të jetonin pas martesës.

Në fillim të luftës, Sami la shtëpinë në Tal el Zaatar, në Jabalia, së bashku me familjen. Shtëpia u dëmtua rëndë dhe më pas u shkatërrua, po ashtu si dhe shtëpia që po përgatisnin me Ola.

Kur motra e tij vendosi të largohej në jug me fëmijët e saj, Sami shkoi me të, por nuk arriti të kontaktojë me të fejuarën për t'u përshëndetur.

Për ditë, ndonjëherë edhe për javë, nuk dinte nëse Ola dhe familja e saj ishin gjallë. Pasi dëgjoi raporte për bombardimin e një blloku banimi pranë shtëpisë së saj në qytetin e Gazës, i kërkoi vëllait të kontrollonte se çfarë kishte ndodhur. Në fund mësoi se ata kishin mbijetuar.

Sami u përpoq të organizonte që edhe Ola të largohej nga Gaza dhe të shkonte në Egjipt, por ajo nuk arriti të arrijë në pjesën jugore të Rripit të Gazës dhe në pikën kufitare Rafah.

"Më tha: 'Ti shko, unë do të të bashkohem.' Dhe ja ku jemi, ende presim", rrëfeu Sami për "Guardian".

Ndërsa ai është në Egjipt, Ola arriti të përfundojë studimet bachelor në kujdesin mjekësor në Universitetin Islamik të Gazës, pavarësisht luftës. Tani aplikon për bursa jashtë vendit, duke shpresuar që arsimi t’i mundësojë të largohet nga Rripi i Gazës dhe të ribashkohet me të fejuarin.

Sami thotë se jeta në Egjipt është e shënuar nga vetmia dhe netë pa gjumë.

"Vetmia më vret çdo ditë. Jeta larg gruas që dua dhe familjes time është jashtëzakonisht e vështirë", tha ai.

Edhe pse në Egjipt është më e sigurt se në Gaza, i vështirë i duket të shijojë jetën e përditshme ndërsa të afërmit e tij mbeten në zonën e luftës.

"U luta: 'Zot, të lutem, na bashko përsëri së shpejti.' Një gjë e di me siguri: do ta pres deri në fund të jetës, derisa Zoti të na bashkojë përsëri", përfundoi Sami.