Princi Harry zbuloi se ra në depresion pas zhvendosjes në Kanada

Princi Harry në një ligjëratë të re për platformën „MasterClass“ foli për periudhën e vështirë që kaloi pasi u zhvendos me Meghan Markle dhe djalin e tyre Archie në Kanada. Duka i Sussexit (42) zbuloi se në fund të vitit 2019, vetëm disa ditë pas mbërritjes, përjetoi diçka që e përshkroi si "rënien e papritur të adrenalinës", pas viteve të kaluara nën stres të madh.

"Kur mbërrita në Kanada dhe më në fund u largova nga ajo mjedis stresues, ku trupi im ndoshta ishte vazhdimisht i mbushur me adrenalinë, pas vetëm dy ose tre ditësh përjetova një rënie të papritur. Nuk kisha ndjerë kurrë më parë diçka të tillë", rrëfeu Harry.

"Ishte sikur të isha aq shumë i mësuar me stresin sa adrenalina më duhej për të funksionuar fare. Papritmas nuk mund të kryeja as detyrat më të thjeshta shtëpiake. Në fakt, për rreth dy javë ra në depresion dhe ndihesha sikur pa adrenalinë nuk mund të bëja asgjë", shtoi ai.

Për humbjen e nënës së tij dhe vitet e shtypjes së ndjenjave

Harry dhe Meghan, të cilët morën djalin Archie në maj 2019, kaluan fundin e atij viti në Kanada. Në janar 2020 njoftuan se po tërhiqeshin nga detyrat si anëtarë aktivë të familjes mbretërore britanike. Harry shpjegoi se dëshironin të largoheshin për pak kohë nga gjithçka, të gjenin pak paqe dhe të mendonin për të ardhmen e tyre.

Ai foli për përvojat e tij në kuadër të programit "Redefining Grief: Building Resilience Through Loss" ("Rivlerësimi i hidhërimit: Ndërtimi i rezistencës përmes humbjes"). Në bisedë iu bashkua neuroshkencëtarja Dr. Mary-Francis O’Connor, me të cilën diskutoi se si hidhërimi ndikon në trurin dhe trupin.

Harry kujtoi edhe humbjen e nënës së tij, princeshës Diana, e cila vdiq në një aksident trafiku në vitin 1997, kur ai ishte vetëm 12 vjeç.

Sipas shkrimit të "People", platforma "MasterClass" kontaktoi Harry-n vitin e kaluar me propozimin për të marrë pjesë në një ligjëratë kushtuar hidhërimit. Programi u regjistrua në fillim të këtij vere në Kaliforni, por jo në shtëpinë e tij në Montecito.

Ushtarakët i ndihmuan të ikte nga kujtimet e dhimbshme

Harry zbuloi se për vite me radhë pas vdekjes së nënës së tij kishte vështirësi të përballonte ndjenjat dhe gjatë kohës shtypte hidhërimin.

"Nëse dikush gjatë atyre 15 apo 20 viteve më pyeste nëse isha mirë, gjithmonë do të përgjigjesha: ‘Jam mirë’. Në fakt, pothuajse nuk ndjeja asgjë. Isha plotësisht emocionalisht i mpirë. Dhe pa qenë fare i vetëdijshëm për këtë, adrenalina më shtynte vazhdimisht përpara. Ajo ishte forca ime lëvizëse", shpjegoi ai.

Kjo nevojë për aktivitet të vazhdueshëm, siç thotë, e shtyu të bashkohej me ushtrinë.

"Për këtë arsye, në moshën 20 vjeçare shkova në ushtri. Ishte mënyra perfekte për t’i larguar mendimet. Nuk kisha kohë të mendoja për asgjë tjetër përveç detyrës që kisha përpara", tha Harry.

Por, pas kthimit nga misioni i dytë në Afganistan në vitin 2013, filloi të kuptonte se përvojat ushtarake kishin zgjuar përsëri traumat që ai i kishte shtypur për vite me radhë.

"Ajo që pashë dhe përjetova aktivizoi disa trauma të vjetra që i mbaja brenda meje", kujtoi ai.

Me kalimin e kohës filluan të shfaqeshin edhe simptomat fizike.

"Fillova të kuptoj sa i lodhur isha në të vërtetë. Arriti deri aty sa edhe mbyllja e këmishës rreth qafës më shkaktonte ndjenjën e mbytjes. Kisha sulme paniku në makinë ndërsa po shkoja në punë. Atëherë kuptova se po ndodhte diçka më serioze dhe duhej të zbuloja se çfarë qëndronte pas kësaj", rrëfeu Harry.

Si ndikon stresi afatgjatë në trup

Dr. O’Connor gjatë bisedës shpjegoi se si ekspozimi afatgjatë ndaj stresit mund të ndikojë në organizëm. Për ta bërë më të thjeshtë, ajo e krahasoi sistemin nervor me një makinë, dhe veprimin e hormonit të stresit, kortizolit, me sistemin që i mundëson makinës të përshpejtojë.

"Problemi është se nuk mund të mbash vazhdimisht këmbën në gaz. Thjesht nuk është e qëndrueshme. Stresi afatgjatë mund të prishë mënyrën se si trupi rregullon kortizolin, dhe pasojat mund të jenë lodhje, vështirësi me përqendrimin dhe ndjenja e lodhjes që nga momenti kur zgjohesh", shpjegoi ajo.

Harry u njoh menjëherë me këtë përshkrim.

"Kjo ndjenjë e mjegullës në kokë më është shumë e njohur", tha ai.

Gjatë viteve besonte se nëna e tij do të kthehej

Gjatë bisedës Harry kujtoi edhe sa e vështirë i ishte pranuar vdekja e nënës së tij. Ai zbuloi se për vite pas vdekjes së saj një pjesë e tij besonte se Diana në fakt ishte gjallë dhe se një ditë do të kthehej.

"Besoj se e kishte planifikuar gjithë këtë për t’u larguar nga gjithçka që i shkatërronte jetën. Mendoja se një ditë do të kthehej e maskuar dhe do të na merrte mua dhe vëllain", pranoi ai.

Dr. O’Connor shpjegoi se këto mendime nuk janë të pazakonta tek njerëzit që kanë humbur dikë të dashur. Truri ynë ruan gjatë ndjenjën e lidhjes me personin e dashur, edhe pas vdekjes së tij.

"Kur krijojmë një lidhje të thellë me dikë, qoftë partner apo fëmijë, truri ynë e përjeton atë marrëdhënie si diçka të përhershme. Sikur të mbajmë brenda një mesazh: ‘Unë gjithmonë do të jem këtu për ty dhe ti gjithmonë do të jesh këtu për mua’", shpjegoi ajo.

Për këtë arsye, vazhdoi ajo, trurit mund t’i jetë e vështirë të pranojë se ai person nuk është më.

"Ne ende kemi ndjenjën se ai është diku atje, se ndoshta vetëm është humbur dhe duhet ta gjejmë. Na mungon sepse një pjesë e nesh ende pret që ai të shfaqet në derë. Kjo nuk do të thotë se ka diçka gabim me ju. Kështu funksionon pjesa e trurit tonë që na lejon të krijojmë dhe ruajmë marrëdhënie të afërta", tha ajo.

Ndjente faj sepse ishte i lumtur pa nënën e tij

Harry pranoi se për një kohë të gjatë luftoi edhe me ndjenjën e fajit sa herë që ndjente lumturi. Kishte përshtypjen se në këtë mënyrë në njëfarë mënyre tradhtonte nënën e tij.

"Për një kohë të gjatë isha emocionalisht i mpirë, kryesisht sepse ndjeja faj kur mendoja se mund të jem i lumtur pa të. Sikur me këtë ta tradhtoja. Mendoja se duhej të isha i trishtuar dhe të shtypja ndjenjat për t’i treguar sa më mungonte", rrëfeu ai.

Me kalimin e kohës, megjithatë, arriti të ndryshojë mënyrën e të menduarit.

"Kuptova se ajo vetëm donte që unë të isha i lumtur. Ky kuptim ndryshoi plotësisht mënyrën time të të parë jetën. Më çliroi dhe më ndihmoi të shoh gjithçka nga një perspektivë tjetër", tha Harry.

Sot vazhdon punën humanitare të nënës së tij

Harry sot beson se puna humanitare i mundëson të vazhdojë atë që nëna e tij i kushtoi një pjesë të madhe të jetës së saj.

"Shpresoj që nëna ime të ishte krenare për gjithçka që bëj dhe për atë që i kushtoj kohën dhe energjinë time. Ndërsa përpiqesha të ruaja trashëgiminë e saj dhe të vazhdoja atë që ajo filloi, nuk e kuptoja sa puna që bëj sot në të vërtetë është e ngjashme me të sajën", tha ai.

Në fund theksoi se humbja e një personi të dashur nuk do të thotë se ai ndalon së qenë pjesë e jetës sonë.

"Kur humbni dikë, me kalimin e kohës kuptoni se atë person në njëfarë mënyre e mbani me vete gjatë gjithë jetës. Një pjesë e nënës sime është gjithmonë me mua dhe pikërisht kjo më jep forcë dhe energji për gjithçka që bëj", përfundoi Harry.